قمار

 

    سیاه و سپید ؛<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

    مهره های سرگردان ِ شطرنج ،

    که در قمار دستهای من و تو ... ،

    اسیر چهار خانه هایی از جنس زمین اند ؛

    سیاه همیشه منم !

    چه شاهُ  وزیرُ  سرباز ؛

    و سپید همواره از آن ِ توست ....

    به رنگ روز و روزگارت ،

    بی هیچ تردید و پرسشی ؛

    چشمان ِ تو

    در پی ِ مهره ها؛

    و نگاه ِ من

    خیره به تو !

    و آخر ِ همه ی بازی ها

    برنده منم

    که به حکم ِ تو

    آخرین بانوی زمین ِ سیاه و سپیدم !

   

   

   

   

   

 

 

/ 23 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
elena

سلام . شقايق جان بعد از سالها آمدم ببينم هستی يا نه؟ ديدم يک سال است آپ ديت نکردی دلم گرفت. شعرت خيلی قشنگ است. من دوباره برگشتم و می نويسم. برگرد به روزگاران گذشته. تنها نيستی.

تایماز

شقايق عزيز سلام...نوشتن خوبه نه؟؟؟؟؟

هومن

سياه بانوی سرخ کمی از تئاتر بنويس

پاتوق گوركن ها

سلام من شما رو تو ياهو ۳۶۰ ديدم از اينکه شاعری خوشحالم.همه رو خوندم...افرين

man

و لابد آخر همه ی بازيها هوسی هست برای قمار ديگر... و هيچ.... نيمکت تازه شد...همين.

payambar

to ki hasti?khodet midooni?

adambarfy

ای خوش آنروز که در صفحه شطرنج دلت شاه عشق بودم و با کيش رخت مات شدم..بابا به روز می کنی يک خبری بده

پیام

زيبا بود. درود